Міністр адукацыі 29 ліпеня прадставіў дырэктару Беларускага гуманітарнага ліцэя яго пераемніка. Гэта Мікалай Плескацэвіч, першы прарэктар Менскага педагагічнага ўніверсітэту. 30 ліпеня ў часе асабістай сустрэчы міністр Стражаў зноў заявіў Уладзіміру Коласу, што зьмена кіраўніцтва ліцэю робіцца ў сувязі з падвышэньнем статусу рэарганізуемага ліцэю і ў інтарэсах выкладчыкаў і ліцэістаў. Пра тое ж самае заявіў у тэлефоннай гутарцы 30 ліпеня вашаму карэспандэнту і ініцыятар усіх гэтых пераўтварэньняў віцэ-прэм’ер Уладзімір Замяталін. Падчас неаднаразовых сустрэчаў з прадстаўнікамі бацькоўскй рады віцэ-прэм’ер абяцаў, што кадравых перастановак ня будзе. Мае спасылкі на гэтыя абяцаньні сп. Замяталіна выклікалі ў яго зьневажальны тон: "Родители - это толпа, которой руководит поп Гапон". Тон куратара беларускіх асьветнікаў у адносінах беларускага грамадства падхоплены ніжэйшымі чыноўнікамі.
    31 ліпеня ад раніцы прадстаўнікі бацькоўскай рады ліцэю накіраваліся да міністра Стражава выказаць свае адносіны вакол альма-матэр іхных дзяцей, аднак на шляху да міністравага кабінету сустрэлі сакратарку, якая не пажадала нават дакласьці міністру пра візітантаў і літаральна выгнала іх з прыймовага пакою. Крыху пазьней бацькам удалося дамовіцца, што міністр Стражаў прыме іх у панядзелак 3 жніўня.
    Сёньня, аднак, бацькоўская дэпутацыя, да якой далучыліся і ліцэісты, была прынятая не міністрам, а ягоным намесьнікам, Генадзем Дылянам, які паведаміў пра жаданьне міністэрства хутчэй паставіць кропку ў ліцэйскай гісторыі. "Зьменім дырэктара і больш ніякіх рэвалюцый не адбудзецца" - заявіў нам. міністра. На пытаньне, чым не задавальняе міністэрства цяперашні дырэктар, сп. Дылян адказаў: "Ніякіх такіх сур’ёзных прэтэнзій да Коласа ў нас няма."
    Бацькам стала вядома, што не міністэрства, а Саўмін прапанаваў міністэрству згадзіцца зьмяніць дырэктара. Сёньня ж сп. Дылян паведаміў, што ўжо зноў не ідзе гаворка пра гуманітарны ліцэй, як пра самастойную адзінку, як тое было запісана ў пастанове Саўміну. Улады надумалі надаць ліцэю педагічную сьпецыялізацыю.

    Дырэктар славяна-беларускай гімназіі г. Гомеля Таццяна Цыганок: "Цяжкая сітуацыя склалася сёння з наборам вучняў у першыя класы гімназіі. Можа гэта ад таго, што мы яшчэ адзіныя трымаемся на фундаменце Беларушчыны. Бо ўсе астатнія школы працуюць на расейскай мове. Сёння я атрымала даведку, што ў СШ №45 пераводзяцца апошнія беларускамоўныя класы на расейскую мову. Пагэтаму нараджаецца хваляванне і неспакой у бацькоў, у іх узнікае законнае пытанне - а ці трэба сёння навучаць сваіх дзяцей на беларускай мове, калі спрэс ідзе скарачэнне, калі не спыняецца знішчэнне роднай мовы. Гэтыя ж хваляванні выкарыстоўваюцца невядомымі групамі, антыбеларускімі групамі, людзі якіх ходзяць па кватэрах бацькоў, якія павінны аддаваць сваіх дзетак у нашую ўстанову і агітуюць, нават загадваюць не аддаваць нам дзяцей. Яны нават запалохваюць бацькоў, пагражаюць нейкім пакараннем.
    Я зразумела, што ствараецца блакада і знішчэнне апошняй беларускамоўнай установы. На жаль гэтым фактам не зацікавіліся ні праваахоўныя органы, ні гарадскія ўлады. Як і не зацікавіліся тады, калі прыязджаў да нас прадстаўнік ГарАА Халілаў і адкрыта і цынічна прымушаў бацькоў не падаваць заявы ў першыя класы. Не адчуваем мы падтрымкі, а наадварот ідзе супраціў ад дырэкцыі СШ №38 і дзіцячага садка №100…[…]
    Мы вывешвалі ўлёткі аб прыёме вучняў у нашую ўстанову па ўсім горадзе. І было шмат званкоў. Але ўсе задавалі галоўнае пытанне - а як жа дзяцей дастаўляць з другога канца горада? Трэба спецыяльны транспарт. Але хто ж яго нам выдзеліць?
    Магу дадаць, што калі быў загадчыкам Бірукоў, то ён, валодаючы сам роднаю мовай, усяляк дапамагаў нам у працы. Сёння яго звольнілі, як звольнілі раней прыхільніка Беларушчыны Засінца - у Мазыры ён цяпер працуе. А Бірукоў - на біржы працы."
    Кацярына Гаравая, сябра Абяднанай грамадзянскай партыі: "Я абышла амаль усе кватэры бацькоў, якія павінны былі адпраўляць сваіх дзяцей у самую блізкую для іх навучальную ўстанову - беларускую гімназію. Вынікі несуцяшальныя. Ёсць некаторыя бацькі, якія згодныя аддаць дзяцей у гімназію, ёсць, што яшчэ вагаюцца, не зрабілі канкрэтны выбар для сваіх дзяцей.
    Маша Кузьмянкова жыве побач з гімназіяй. Ёй зручна было б хадзіць сюды, і бацькам спакайней. Але маці дзяўчынкі наадрэз адмовілася аддаваць дачку ў гімназію.
    Бабуля Валянціны Машарэйкінай заявіла, што не хацела б, каб было, як на Украіне - усё на сваёй ды не сваёй мове.
    Бацька Юлі Шандроўскай спытаў: "Калі б Ньютан размаўляў на чукоцкай мове, ці адкрыў бы ён свой закон?.."
    Прачытала аб’яўку-улётку аб наборы ў першы клас Ірына Хаджыева, патэлефанавала Таццяне Цыганок: "Ці можна, каб мая дачушка Рыта вучылася ў вас? Праўда яна год правучылася ў 33-й школе, па-расейску вучылася. Але яна добра ведае беларускую."[…]
    Аня Саідава вучылася ў 45-й школе, што на Сельмашы. Ды закрываюць там беларускія класы, і таму маці Ірына Саідава звярнулася да Цыганок з просьбай прыняць дачку ў беларускую гімназію.
    - Дык вам жа далёка ездзіць.
    - Нічога. Анечка не хоча вучыцца ў расейскіх класах, яна палюбіла беларускую.
    Анатоль Бароўскі, сябра Гомельскай абласной Рады ТБМ, газета "Наша слова" 05.08.98 г.